π.Νικόλαος Μανώλης, Πώς γίνεται η ευλογημένη προσευχή; [ΒΙΝΤΕΟ 2018]

Από π.Νικόλαος Μανώλης Νοεμβρίου 01, 2018

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

     Ἡ Ὁμιλία μεταδόθηκε μέσω τοῦ YouTube ζωντανά. 
     Στήν ὁμιλία αὐτή παρουσιάζεται τό μεγάλο καί σημαντικό θέμα τῆς Προσευχῆς, κυρίως ἀπό τή διδαχή καί τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ, ὁ ὁποῖος στή ζωή του καί μέ τή ζωή του ἔχει ἀποδείξει σέ ὅλους μας, ποιός εἶναι ὁ δρόμος, πού ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς στό Θεό καί πόσο σημαντική εἶναι ἡ Προσευχή, ἡ ὁποία οὐσιαστικά μᾶς ἑνώνει μέ τό Θεό.
  Ὁ πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης πραγματοποίησε τήν ὁμιλία τήν Τετάρτη 31 Ὀκτωβρίου 2018, στίς 7:00μμ. στήν αἴθουσα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" τοῦ χριστιανικοῦ συλλόγου "Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής", πού βρίσκεται στή Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 183 στό 2ο ὄροφο. 

π.Νικόλαος Μανώλης, Πώς γίνεται η ευλογημένη Προσευχή; ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄ [ΒΙΝΤΕΟ 2019]

Ἡ Ὁμιλία μεταδόθηκε μέσω τοῦ YouTube ζωντανά. Στήν ὁμιλία αὐτή, παρουσιάζεται τό μεγάλο καί σημαντικό θέμα τῆς Προσευχῆς, κυρίως ἀπό τή διδαχή καί τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ, ὁ ὁποῖος στή ζωή του καί μέ τή ζωή του ἔχει ἀποδείξει σέ ὅλους μας, ποιός εἶναι ὁ δρόμος, πού ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς στό Θεό καί πόσο σημαντική εἶναι ἡ Προσευχή, ἡ ὁποία οὐσιαστικά μᾶς ἑνώνει μέ τό Θεό.

Το Αγιο Πνεύμα και η Ευχή Απόσπασμα από το βιβλίο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής Ιερά Μονή Καρακάλλου Άγιον Όρος Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

---

---

Η διδασκαλία του παππού μας Ιωσήφ και του Γέροντος μας Εφραίμ, αποτελεί συνέχεια της διδασκα­λίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Η πείρα του Γέροντος μας Εφραίμ εις την νοεράν προσευχήν, όπως μας την παρέδωσεν, αποτελεί συνέχεια όλης της νηπτικής ασκητικής παραδόσεως.

Λέγει ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του άνθρωπου είναι το κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν. Εάν η καρδία του ανθρώπου καθαρισθή, τότε βλέπομεν τον Θεόν. Ο Θεός είναι αθεώρητος· ο Θεός είναι Πνεύμα. Δύναται όμως να βασιλεύση εις την καρδίαν του ανθρώπου, όταν γίνη αυτή καθαρόν δοχείον.
Διά να γίνη δεκτικόν δοχείον η καρδία του ανθρώπου, πρέπει να γίνη καθαρή. Δηλαδή, να γίνη καθαρή από ακάθαρτους λογισμούς. Διά να καθαρισθή όμως η καρδιά, πρέπει να μπη εις αυτήν κάποιο φάρμακον. Το φάρμακον αυτό είναι η νοερά προσευχή. Όπου πηγαίνει ο βασιλεύς, διώκονται οι εχθροί· και όταν μπη εις την καρδιά ο Χριστός, το όνομα Του το Άγιον, φυγαδεύονται των δαιμόνων οι φάλαγγες. Όταν ενθρονισθή μέσα καλά-καλά ο Χριστός, τότε υπάκουουν τα πάντα.
Έτσι και το κράτος της καρδιάς μας. Έχει μέσα εχθρούς· έχει επαναστάσεις· έχει λογισμούς· έχει πάθη και αδυναμίες· έχει τρικυμίες και ταραχές. Όλα εις την καρδίαν του ανθρώπου.
Διά να μπόρεση αυτό το κράτος της καρδιάς να καθησύχαση και να υποταχθή, πρέπει να έρθη ο Χριστός, ο Βασιλεύς, με τις στρατιές του να κυρίευση το κράτος· να διώξη τον εχθρόν, τον διάβολον· να καθυποτάξη κάθε ανησυχία από πάθη και αδυναμίες· να βασιλεύση σαν αυτοκράτωρ, σαν παντοδύναμος. Τότε αυτό, κατά τους πατέρας, λέγεται καρδιακή ησυχία. Να βασιλεύη η προσευχή χωρίς να διακόπτεται. Η προσευχή να έχη δημιουργήσει την καθαρότητα και την ήσυχον καρδίαν».
Ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου είναι να επαναφέρη τον νουν, που μετεωρίζεται με τις αισθήσεις έξω εις τα κτίσματα, μέσα εις την καρδίαν μας, εις το ταμείον των λογισμών. Ο μεγαλύτερος διδάσκαλος εις τον άνθρωπον, διά το Ιερόν αυτό έργον, είναι η νοερά προσευχή. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία προσελκύεται διά της ευχής, μας διδάσκει όλα όσα χρειαζόμεθα.
Ο καλύτερος βοηθός, κατά την ώραν της εξόδου της ψυχής από τον κόσμον αυτόν, είναι η νοερά προσευχή. Διότι την ευχήν αυτήν θα χρησιμοποιή η ψυχή, εφ’ όσον βέβαια την γνωρίζει. Η ψυχή θα είναι οπλισμένη με την δύναμη της προσευχής, με το ακαταμάχητον Όνομα του Χριστού, το όποιον τρέμουν οι δαίμονες και δεν μπορούν να πλησιάσουν την ψυχήν.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.
Προσπάθησε πάντα η ευχή του Ιησού Χρίστου να επενδύη όλα τα έργα σου· κάθε πνοή και κάθε νόημα. Ω τότε πόσο θα ευφραίνεται η καρδία σου! Πόσο θα χαίρεσαι, διότι θα ανεβαίνη ο νους εις τα ουράνια.
Διά τούτο μην αμελής να λέγης:
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.
Όταν ψάλης θα κατανοής τα ψαλλόμενα· θα έχης όρεξιν και φωνήν ικανήν και ταπείνωσιν διά να αποδίδης καθώς αρμόζει τα λόγια του Θεού.
Διά τούτο μην άδικης άλλο την ψυχήν σου, αλλά και ψάλλων λέγε ενδόμυχα την ευχήν·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Όταν εργάζεσαι ας μην απορροφάται όλη σου η δύναμις εις την εργασίαν, αλλά να λέγης -ψιθυριστά και την ευχήν. Τότε και τα έργα σου θα είναι ορθά, χωρίς λάθη, καθαρά από λογισμούς και η απόδοσις της εργασίας σου θα είναι μεγαλύτερα.
Λέγε λοιπόν την ευχήν του Ιησού Χρίστου, διά να ευλογούνται τα έργα σου·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Το Πνεύμα το Άγιον σκεπάζει την ψυχήν που εύχεται. Εισέρχεται μέχρι τα βάθη της ψυχής, ελέγχει όλον τον εσωτερικόν κόσμον της ψυχής και τον κατευθύνει προς το θέλημα του Θεού το Άγιον . Τότε μόνον η ψυχή έχει την δύναμιν να ειπή μαζύ με τον Προφήτην. «Ευλογεί η ψυχή μου τον Κύριον και πάντα τα εντός μου, το όνομα το Άγιον αυτού» (Ψαλ. 102, 1). Λέγε λοιπόν την ευχήν διά να έχης την σκέπην του Άγιου Πνεύματος.
Όταν το Πνεύμα το Άγιον καλύπτει την ψυχήν σου αισθάνεσαι μιά πληρότητα και μιά ταπείνωσιν. Δεν επηρεάζεσαι από την αδικία, την ειρωνεία ή τον επαίνον.
Ζης σε μιά ατμόσφαιρα πνευματική που δεν εισέρχεται εύκολα ο ιός της αμαρτίας. Ο πνευματικός ανακρίνει τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται.
Το Πνεύμα το Άγιον σου δίδει άλλα μάτια και άλλην κρίσιν.
Λέγε συνεχώς την ευχήν, διά να ζης άνετα μέσα σε κάθε περιβάλλον·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Άγιου Πνεύματος γίνεται η ψυχή σου όταν λέγης·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Άγιου Πνεύματος να εισέλθη εις τα βάθη της ψυχής σου. Γίνε τότε άγρυπνος θυρωρός του οίκου της ψυχής σου και θεατής των ενεργειών του Άγιου Πνεύματος και λέγε μετ’ ευφροσύνης·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Το Πνεύμα το Άγιον είναι η ευλογία όλου του κόσμου.
Το Πνεύμα το Άγιον είναι το φως και η ζωή της ψυχής, η όποια ανυμνεί και δοξολογεί από τα βάθη αυτής το Όνομα της Αγίας Τριάδος. Αμήν.
Απόσπασμα από το βιβλίο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής
Ιερά Μονή Καρακάλλου Άγιον Όρος
Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

«Μη ζητήσεις ποτέ σου να ευρείς το δίκαιον, διότι τότε έχεις το άδικον»Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής († 1959)

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής († 1959)

«Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την όδόν του Θεού. Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου.

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος ήμερος και λογικός και επομένως ο θυμός δεν αρμόζει ουδέποτε εις την φύσιν του, ενώ με την αγάπην πάντοτε ευδοκιμεί και υποτάσσεται. Με το καλό και με την αγάπην μπορείς να κάμεις πολλούς να ημερέψουν και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάμνεις ογλήγορα να συμμορφωθεί, να γένη Άγγελος Θεού».
«Μη ζητήσεις ποτέ σου να ευρείς το δίκαιον, διότι τότε έχεις το άδικον. Αλλά μάθε να υπομένεις ανδρείως τους πειρασμούς, οιουσδήποτε και αν επιτρέψει ο Κύριος. Χωρίς πολλές δικαιολογίες να λέγεις «Ευλόγησον»! Και χωρίς να σφάλλεις να μετανοείς ότι έσφαλες. Εν επιγνώσει ψυχής και όχι απ’ έξω, δι΄ έπαινον, να λέγεις πως έσφαλες και μέσα να κατακρίνεις. Μη ζητάς εις τις θλίψεις σου παράκληση από τους ανθρώπους, διά να παρακληθείς από τον Θεόν. Μη νομίζεις ανάπαυσιν οπόταν ομιλήσεις, εάν ζητήσεις να ευρείς το δίκαιον. Το δίκαιον είναι να υπομείνεις ανδρείως τον επερχόμενον πειρασμόν διά να βγης νικητής καν έπταισες ή δεν έπταισες. Ει δε και λέγεις «μα διατί;» μάχεσαι τον Θεόν, τον αποστείλαντα λυπηρά διά την εμπαθή σου κατάσταση».
πηγή: Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού-διδασκαλίες,  «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ. Ι. Μ. Φιλοθέου –Αγ. Όρος

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (10) – Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου

Συνέχεια από (9)
Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ
Ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου Αθωνικού μοναχισμού. Η οσιακή του ζωή θυμίζει την ζωή των παλαιών οσίων της Εκκλησίας. Κατατάσσεται ανάμεσα στους σύγχρονους αγίους, ενώ οι υποτακτικοί του σήμερα έχουν επανδρώσει σχεδόν το μισό Άγιον Όρος και κατευθύνουν επίσης πολλά άλλα γυναικεία μοναστήρια εντός και εκτός του Ελλαδικού χώρου.
Λέγεται σήμερα από ευλαβή στόματα που ομιλούν την γλώσσα του Αγίου Πνεύματος, ότι στην σημερινή ευλογημένη επάνδρωση του Αγίου Όρους συνέτειναν κυρίως ο Γέροντας Σωφρόνιος της Μονής του Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ με το περίφημο βιβλίο του περί του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, ο Γέροντας Παΐσιος, ο ασκητής με την χαριτωμένη παρουσία του στον ιερώνυμο τόπο, και οι υποτακτικοί του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού. Το δένδρο γνωρίζεται από τον καρπό.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η επιστροφή της εσωστρεφείας στον Αθωνα, της ευχής και γενικά της ησυχαστικής Παραδόσεως οφείλονται κατά μείζονα λόγο στην παρουσία του οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.
Όπως θα ξέρετε από όσα μέχρι τώρα κυκλοφόρησαν περί του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ, ήταν άνθρωπος που δεν ευτύχησε να είναι κάτοχος της κατά κόσμον μορφώσεως, ούτε αυτής της στοιχειώδους. Φοίτησε μέχρι την Β΄ Δημοτικού. Και τούτο εύκολα το καταλαβαίνει κανείς, αν δει ένα αντίγραφο από τις χειρόγραφες επιστολές του.
Ως κάτοχος του πληρώματος της θείας Χάριτος, όμως, κατόρθωσε διά του θείου φωτισμού του κεχαριτωμένου νου του να ανέλθει στην υψηλοτάτη κλίμακα της θεολογίας και να αναδειχθεί τέλειος θεολόγος, εφ’ όσον γνωρίζουμε ότι θεολόγος δεν είναι εκείνος που φοιτά στις σύγχρονες Θεολογικές Σχολές, αλλά αυτός που εντός του λαλεί ο Θεός Λόγος. Η θεολογία είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Γράφει σχετικώς περί τούτου ο μακάριος Γέροντας: «Και όταν εν υπακοή και ησυχία καθαγνίση τας αισθήσεις και γαληνιάση ο νους και καθαρισθή η καρδία του, τότε λαμβάνει χάριν και γνώσεως φωτισμόν. Γίνεται όλος φως, όλος νους, όλος διαύγεια και βρύει θεολογίαν, όπου αν γράφουν τρεις δεν προλαμβάνουν το ρεύμα που βρύει κυματωδώς και σκορπίζει ειρήνην και άκραν ακινησίαν παθών εις όλον το σώμα».
Η θεολογία λοιπόν κατά τον όσιο Γέροντα, και γενικώς σύμφωνα με όλους τους αγίους Πατέρες, είναι καρπός της εντός ημών θείας Χάριτος. Γι’ αυτό και τα μοναστήρια θεωρούνται από τους αγίους Πατέρες τα Πανεπιστήμια της ερήμου. Οι δε επιστολές του ευλογημένου Γέροντος είναι θεολογικές πραγματείες, και ας είναι γραμμένες χωρίς τους κανόνες του συντακτικού και της ορθογραφίας.
Ερευνώντας κανείς τις επιστολές του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ μπορεί κάλλιστα να κατανοήσει, έστω και “εν εσόπτρω”, την μεγάλη Χάρη με την οποία ήταν στολισμένος αυτός ο επιτυχημένος Αθωνίτης Μοναχός. Ιδιαίτερα για μας, που είμαστε πνευματικά του εγγόνια, και που ευτυχώς ακόμη έχουμε ανάμεσά μας τον Γέροντά μας, ο οποίος ανήκει στα πνευματικά τέκνα του αειμνήστου Γέροντος και πολύ συχνά μας αναφέρει πνευματικά γεγονότα πού σχετίζονταν με τον Γέροντά του, τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.
Και εμείς βρισκόμαστε στον κατ’ εξοχήν τόπο της ορθόδοξης Παραδόσεως, τον Ιερό Αθωνα, όπου διά των ευχών του αγίου αυτού Πατρός μας συνήγαγε η άπειρη και ανερμήνευτη αγάπη της Θεομήτορος στην Θεοτοκοσκέπαστη Μονή του Βατοπαιδίου, κατά άκραν ανοχή του Μεγάλου Θεού, προσπαθούμε να βιώσουμε, στα μικρά μας μέτρα, το αληθινό νόημα της ορθόδοξης Παραδόσεως.
Σήμερα πολλά λέγονται και τονίζονται υπέρ της ορθοδόξου Παραδόσεως και πολύ σωστά. Δύσκολα όμως βρίσκει κανείς στις μέρες μας παραδοσιακούς ανθρώπους με το πλήρες ορθόδοξο νόημα. Λέγεται ότι παραδοσιακοί άνθρωποι είναι αυτοί που μελετούν παραδοσιακά πατερικά βιβλία και δεν είναι λάθος. Οι τη αληθεία παραδοσιακοί όμως άνθρωποι είναι όσοι παραλαμβάνουν την ορθόδοξη πνευματική ζωή από ανθρώπους που την κατέχουν βιωματικά και μπορούν να την παραδώσουν απλανώς και αλάνθαστα.
Έτσι, παρ’ όλη την ευτέλειά μας, γνωρίζουμε προσωπικά τι μεγάλη ευλογία είναι να παραλαμβάνει κανείς απ’ ευθείας το βίωμα και την εμπειρία της ορθόδοξης ζωής. Όταν μας διηγείται ο Γέροντάς μας για τον οσιώτατο Ησυχαστή, πνευματικό του πατέρα, τον παππού μας –όπως τον αποκαλούμε– για την αγία ζωή του, αυτό είναι για μας μεγάλη ευλογία· είναι πνευματική χαρμονή, είναι ανεκλάλητη χαρά και αγαλλίαση.
Όταν κανείς παραλαμβάνει από πρώτο χέρι την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, αισθάνεται κατά τρόπο έντονο ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι γεγονός του “καιρού εκείνου”, αλλά συνεχιζόμενη ζωή, με την οποία αποδεικνύεται ότι: «Ιησούς Χριστός, χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».
Μελετώντας κανείς τις επιστολές του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ, το πρώτο που επισημαίνει είναι ο πόθος του, η νοσταλγία του, η πολλή μεγάλη επιθυμία του να πείσει τον συνάνθρωπό του να ασχοληθεί με την ευχή του Ιησού. Γιατί, όταν ήλθε στον Αθωνα, έθεσε ως στόχο του να ζήσει όπως οι παλαιοί ασκητές, που διάβαζε στο τότε υπάρχον βιβλίο με τους βίους των αγίων, το ονομαζόμενο “Καλοκαιρινή”.
Η όλη ζωή του οσιωτάτου Γέροντος ήταν συνεχής αδολεσχία στην ευχή του Ιησού. Προσπάθησε σε τέλειο βαθμό να εφαρμόσει την Παύλειο εντολή «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
Κάθε βράδυ είχε ως τυπικό να επιδίδεται στην ευχή του Ιησού αμετεώριστα, επί έξι συνεχείς ώρες. Αυτό ακριβώς αφηγείται με συνεσκιασμένο τρόπο σε μία επιστολή του. «Είδα εγώ εκείνον τον αδελφόν, όπου έξι ώρας κατέβαζεν τον νουν του εις την καρδίαν και δεν τον εσυγχώρει να βγη έξω από τας εννέα το απόγευμα έως τας τρεις την νύκτα· είχε ωρολόγι όπου κτυπούσε τις ώρες. Και εγένετο μούσκεμα στον ιδρώτα. Και κατόπιν εγείρετο εργαζόμενος τα υπόλοιπα χρέη του». Αυτός ο τρόπος της πνευματικής του εργασίας σχολιαζόμενος από τους “γνωστικούς” Πατέρες, δείχνει μεγάλη ανάπτυξη της νοεράς ενέργειας του ανθρώπου και υψηλή πνευματική κατάσταση. Διότι είναι πράγμα σπάνιο, ιδιαίτερα στις ημέρες μας, ο νους του ευχομένου να εύχεται αμετεώριστα σε τόσο μακρύ χρονικό διάστημα. Έλεγε ο μακάριος Γέροντας ότι, για να επιτευχθεί τούτο το μεγάλο πνευματικό επίτευγμα, πρέπει ο άνθρωπος να βιάζεται στην ευχή. Και τονίζει: «Λέγε διαρκώς την ευχήν. Μην παύη καθόλου το στόμα σου. Έτσι θα συνηθίση μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβη ο νους».

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.

Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.

Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.

Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.

Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.

Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ...;

Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία. Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.

Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».

Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει.

Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.

Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.

Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.

Κατόπιν θα την έχεις σ' όλα τα χρόνια της ζωής σου.

Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις.

«Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή»

Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού. Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» …;
Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία. Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.
Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».
Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει.
Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.
Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.
Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.
Κατόπιν θα την έχεις σ’ όλα τα χρόνια της ζωής σου.
Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις.